GIANNINA URMENETA OTTIKER

 

Het oeuvre van Giannina Urmeneta Ottiker lijkt onsamenhangend. Het is ook niet te plaatsen binnen wat we traditioneel een ‘genre’ noemen. We zien veel beelden waarmee we niet onmiddellijk klaar zijn. Ze zijn niet flagrant of eenduidig. Er is geen afgelijnd verhaal. Ze lijken onaf. Het lijken wel tussen-beelden. Beelden die zich bevinden halverwege tussen het waarneembare en het afwezige. Maar! Ze omvatten het waarneembare én het onzichtbare. Ze stellen ons in elk geval de vraag of we geen andere benaderingen zouden kunnen verzinnen en introduceren.

De fotografie van Giannina roept in elk geval vragen op. Zeker de vraag waar het in de fotografie om gaat. Gaat het om het beeld zelf of ook om, vooral om, hoe de fotograaf kijkt? Waar hij/zij naar kijkt en hoe?

Uit haar beelden kunnen we met enig vermoeden afleiden dat de fotografe zeer intuïtief fotografeert. Giannina registreert niet, maar zij behartigt de belangen van haar hart. Ze fotografeert iets vanuit het verlangen om te kunnen bekijken hoe hetgeen eruit ziet dat ze heeft gefotografeerd. Het beeld komt làter tevoorschijn.

De beelden vertonen sporen van regen en stof, zijn donker of onscherp, ze tonen schaduwen, tegenlicht, onderkanten, bovenkanten, ruggen. Veel komt niet in beeld. Het lijken wel metaforen voor de onkunde om de essentie te vatten. Haar beelden zijn nochtans niet hermetisch. In haar beelden kan je wel degelijk binnenkomen. Ze zijn uitnodigend want ze intrigeren. Je komt binnen maar dan langs de àndere kant.  Veel van haar foto’s blijven onduidelijk, onvolledig, schimmig. Haar oeuvre lijkt een labyrint. Of een ongemaakte puzzel. Dit is de fotografie van het ongemak. En vooral de fotografie van het Vermoeden. – Luc Rabaey, 44 Gallery

 

Jouw foto’s voelen aan als een licht membraan dat je met omzichtigheid en gerichte aandacht van de realiteit hebt afgehaald, afgepeld zelfs van de verschillende lagen werkelijkheid.
Jouw foto’s zijn voor mij geluiden, gradaties van stilte, kieren van betekenis. Ik heb het vermoeden dat je meer geïnteresseerd bent in de plint dan in de muur, meer in de rimpels dan in het gezicht.
Tussen de schoonheid van het verlies en de huid der dingen sta jij als kunstenaar met het venster van je fototoestel om het bedrog uit de fotografie te verbannen.Philippe Van Cauteren, artistiek directeur S.M.A.K.

 

Achteloosheid is haar vreemd. Ze fotografeert als een voorbijganger die iets meeneemt. Een verstomd verhaal dat nog neigt tot spreken. Zo legt ze een bestand vast, een verstild verweer.
Ze laat de antwoorden raden. Haar foto’s zijn geen effecten, maar vormen van kijken, gekneed door het dagelijkse leven, met een grote organische kracht.
‘Fotograferen is een manier om mij zeer bewust te zijn van mijn omgeving en van de mensen waartussen ik mij begeef. Het is een manier van communiceren.’ En zo dringt ze majestueus in het dagelijks leven door en loodst ze er de blik van de kijker als in een droom naar binnen. ‘Ik wil een foto eenvoudig houden, bijna abstract, als een schilderij, er bijna in verdwijnen als de fotografe zonder verhaal.’ – Anna Luyten, journaliste, filosofe en theaterwetenschapper