STEPHANIE YOSHIWARA

 

Stephanie Yoshiwara (1984) onderzoekt de betekenissen van het fotografisch beeld in de loop van haar geschiedenis. In de uitersten situeert dit zich tussen de oorspronkelijke betekenissen – document, herinnering, archief – en het triviaal gebruik op de internetmedia vandaag. Stephanie Yoshiwara leeft als hikikomori, wat zich letterlijk en metaforisch reflecteert in haar foto’s van beelddragers, die getuigen van een kritische houding jegens het waarheidsgehalte van het beeld en het geloof in autonome individualiteit. – Luc Rabaey, 44 Gallery

 

We are all of us stars, and we deserve to twinkle.” – Marilyn Monroe

We geloven graag dat het tijdperk van individualisme ons de mogelijkheid tot zelfverwezenlijking verleent. Sterker nog, we zijn ervan overtuigd dat het onze verantwoordelijkheid is om te streven naar significantie in een vervulling van ons volledige zelf.
Het gevoel van significantie ontleent men aan een bevestiging van de omgeving. Als aandachtsjunkies trachten we onze leef- en ervaringswereld zo uitgebreid mogelijk te registreren; de productie van het beeld is de meest toegankelijke methode daartoe. Het hoofddoel is niet om een waarheidsgetrouw verslag aan te leggen, maar om ons zelfbeeld vorm te geven, als een karakter dat zich op een uiterst intense wijze inleeft in het zichzelf zijn op het podium van sociale interactie. De boodschap is: ‘Zie mij eens, zie eens wat ik kan, zie mij eens mezelf zijn!’
De beelden die we daarbij en masse produceren zijn echter in beste geval kleine leugens. Het schilderdoek of tekenblad zondert ons af. De camera duwt ons in de rol van observator of acteur en creëert een barrière tussen onszelf en de werkelijke beleving van het moment. De sociale online media, zijn voornamelijk tools voor imagomarketing.
In plaats van onszelf te verwezenlijken, verstoppen we ons kwetsbare, eenzame zelf steeds meer achter een talking, walking, living avatar. -  Stephanie Yoshiwara