In zijn hyper-realistische portretten laat Renzo De Ceuster (1984) geen plaats voor identiteit en werkt hij puur vormelijk. Hij vormt een uitgepuurde compositie waaruit elke spontaniteit en persoonlijkheid van de geportretteerde verdwenen is. Wat overblijft is de confronterende leegte van ondoordringbare beelden die de toeschouwer op een afstand houden.

‘The work is composed of images supposed to be transparent, yet they choke the interaction with the spectator. It depicts a hyper-reality of impenetrable statues. The faces evolve into a grit, organized and tightly closed, pulling itself away from the contemporary complexity of everyday life. Their appearance radiates emptiness, and it is this emptiness, which is emphasised. The true identity of the portrayed is unimportant. Their humanity is lost in a perfect and sober universe as they lack a defined space and time. The vast size of the prints is confronting, and as a result it becomes almost impossible to establish a relationship of any emotional kind between viewer and photograph. He is kept on a distance.’ – Renzo De Ceuster