NELE VAN CANNEYT

 

Nele Van Canneyt (1973) maakt poëtische foto’s die sterk gelaagd zijn. Haar beelden zijn opgebouwd uit strakke composities van lijnen en kleurtonen die op elkaar inspelen. In haar werk vinden we een vervreemdende, desolate sfeer terug. Ze maakt suggestieve beelden met een hoog picturaal karakter. De subtiele aanwezigheid van mensen en de mysterieuze details zorgen voor een ambigue spanning. De foto’s van Van Canneyt zijn doordachte momentopnames. Ze zijn gestileerd, met veel aandacht voor het kleurenpalet en een strak lijnenspel. Door de filmische benadering lijken ze geënsceneerd. De fotografe regisseert haar personnages echter nooit. Op zoek naar de juiste cadrage valt op ’n bepaald moment alles op zijn plaats. In de serie Japan gaat Nele van Canneyt op zoek naar de stilte achter de chaos van het urbane Japan. Ze toont op subtiele wijze de verstilling, kilte en anonimiteit. Typerend voor haar Japan beelden is de ambivalentie. De locaties in haar foto’s zijn herkenbaar, maar tegelijk geheimzinnig. Het mysterie houdt je niet op een afstand, maar nodigt je uit om het verhaal te vervolledigen. - Luc Rabaey, 44 Gallery

Het rijke oog van Nele Van Canneyt heeft zijn richting, zijn filters, zijn blinde vlekken, zijn aantrekkingspolen, zijn trillingen, zijn knipperingen voor het (on)gewenste, zijn opentrekken voor het verlangende, zijn starende en vluchtige blikken, zijn kleppen en zijn lenzen, zijn scherpten en zijn wazigheden. Het is zeker geen “onschuldige“ blik. Het is boeiend om zien dat Nele Van Canneyt haar fotografisch oog gedrenkt heeft in de reiswereld waarvan zij deel uitmaakt. Haar werk heeft te maken met een plastische en picturale visie. De schilderkunst is immers veranderd zodat het ‘schilderachtig’ fotograferen van Nele Van Canneyt er ook anders uitziet. Het blijft echter fotografie gemaakt met het oog dat gevoed werd door de schilderkunst van onze tijd. Die verbanden zijn eenvoudig te leggen. Er is de zin voor de geometrische abstractie, vooral in Nele haar zeer sobere uitvoeringen. Deze soberheid is immers verbonden aan de ‘minimalisering’ die de fotografie zelf is, fotografie is de kunst van het weglaten. Haar foto’s hebben meer weg van een miniatuurwerkelijkheid. Ondanks het feit dat de foto tweedimensionaal is, verkleind of vergroot, in grijstinten, gemanipuleerd en geretoucheerd, zien we haar foto toch als een stukje onvervalste werkelijkheid. – Johan Swinnen