NANCY VAN WAMBEKE

 

Maar ik dacht eraan dat de droom van Orde tot tirannie wordt, de droom van schoonheid tot monsters van geweld.”
Aldous Huxley: “Het Rijk van Belial”

Onze omgeving is ons portret. Zoals elk individu een reflectie van de som van zijn persoonlijke, al dan niet gedeelde, omgevingsfactoren is, zo reflecteert onze geconstrueerde omgeving onze menselijke natuur. We zijn antropocentristen, we menen dat we fundamenten voor de toekomst bouwen en we hanteren een beeldtaal van een strikte glans en gladheid om onszelf te overtuigen. Van het verkavelde landschap tot de verstedelijkte kernen creëren we als idealistische, doch naïeve kunstenaars een veilige en voorspelbare orde; verpakt, waar het kan, in een bezwerende schoonheid. Het is een wereld in scène gezet, een ritmische poëzie die onder de normen van een geliefde hypothese een gestileerde periferie omschrijft en al het andere dat zij overbodig acht, doodzwijgt. Een gigantisch podium waarop het individu naarstig streeft naar een roes van noemenswaardigheid in een moedwillig geschapen schijn van tijdloosheid. – Nancy Van Wambeke