MAX PINCKERS

 

Door de complexe, maar verfijnde verlichting en composities maakt Max Pinckers (1988) foto’s die verschillende dieptes bevatten, die de toeschouwer als trappen steeds dieper in het beeld kunnen voeren. Het perspectief wordt gebruikt om tal van gevarieerde, vaak harmonica-vormige ruimtes te creëren die ik nog nooit in foto’s heb gezien. Echte vertrekken worden decors die als knikkende kamerschermen onze blik opvangen of zijwaarts laten doodbloeden of verder dromen. Max Pinckers emigreerde naar Azië als kind. Drie jaar geleden heeft hij opnieuw Nederlands geleerd. Voor het maken van de fotoreeks, waarvan deze foto deel uitmaakt, logeerden Max Pinckers en Quinten De Bruyn drie maanden lang bij ladyboys in Thailand, voortdurend sleutelend aan het licht en de compositie, waardoor zij op het juiste moment een perfect uitgelicht snapshot konden maken. De bedoeling was documentaire foto’s te maken zonder zich als een zogenaamd objectief buitenstaander te gedragen. En beelden te maken van mensen die zichzelf trachten uit te beelden. Wondermooi en ontroerend. – Hans Theys, curator

Due to the intricate lighting and compositions, Max Pinckers (1988) in collaboration with Quinten De Bruyn, creates images with several layers of depth, or moments of depth, that present themselves as stepping stones for the eye of the beholder. Perspective is used to create a varying range of folded, harmonica-like spaces. As a result, the photographs seem to depict a space that is alive, like a forest, but also a space that functions as a theater set or the set of a photo studio. The effect of these compositions is double: they reinforce the impression of an artificially arranged space, but at the same time they enhance a feeling of poor housing and entrapment. They evoke the wondrous creative power of artists, but they also remind us of our own meager attempts to shape ourselves into presentable beings. We meet anonymous cyclists, lady boys and amateur bodybuilders, all trying to become somebody new or trying to look like somebody else. Already, Max Pinckers’ oeuvre shows itself as a baroque mirror palace, always poetic, buzzing with secret meaning, never forgetting to be deeply human. And then we meet the photograph of the well: a strangely lit hole, a sculptural proposal, an official emptiness, a new frame for the image to be. – Hans Theys, curator

What strikes me most in Max’s work is that he developed a new approach, something I haven’t seen before. He works within a documentary context yet leans towards staged photography, always expressing a form of theatricality. This grey area in between is where Max’s images find themselves. – Dirk Braeckman, photographer