ATHOS BUREZ

 

De beeldtaal van de jonge fotograaf-kunstenaar Athos Burez (1987) vertrekt vanuit de realiteit die hij overvleugelt met een mengeling van fantasie, schoonheid en ‘unheimlichkeit’. Hij beschouwt zijn foto’s als kleine vensters in zijn hoofd die hij tot leven brengt en terug vertaalt in een beeld dat de kijker even doet stilstaan bij zijn eigen imaginaire leefwereld. Door zijn oog voor al dan niet bewust subtiel aangebrachte details en kadrage, wordt de kijker meegesleept in zijn hoofd. Zijn speelwereld van interieurs en landschappen met als middelpunt de menselijke figuur steekt hij door zijn geënsceneerde settings in een persoonlijk jasje. Daarnaast tracht hij hetzelfde surrealistische en soms zelfs absurde gevoel over te brengen in zijn stillevens en landschappen. Zo maakt hij zowel voor zichzelf als voor de waarnemer met zijn naïeve foto’s de wereld eventjes mooier, lichter en serener. Maar vergis je niet, achter deze façade van lieflijkheid, onbezonnenheid en evocatie, schuilt echter een opeenstapeling van verdrongen ondergronds sarcastische gedachten, driften en zielenroerselen. Vertrekkend vanuit zijn ervaring als schilder en bewonderaar van de klassieke thema’s uit de schilderkunst en literatuur, probeert hij op een suggestieve wijze, een kleurrijke weergave van de werkelijkheid weer te geven.
Hierin lopen zijn interpretatie, realiteit en zelfgecreëerde picturaliteit in elkaar over. Dit wel niet zonder zich te verhalen op de weelde van de barokke en decadente leefwereld uit de geschiedenis. De vermenging van de zelfgecreëerde concepten en toevallige merkwaardigheden die hetzelfde gevoel van spanning, humor en ondeugd teweegbrengen, versterken elkaar soms, waardoor zijn foto’s soms tussen twee werelden lijken te zweven. – Hilde Van Canneyt